De Pedagogisch Coach: bouwen aan kwaliteit én een sterk team

De rol van pedagogisch coach is onmisbaar geworden. Het is een vak apart, waarin je je beweegt tussen pedagogische theorie, coachingtechnieken en menselijke dynamiek.

Het is een waardevolle rol, soms met hobbels en uitdagingen maar ook met mooie opbrengsten; je kunt pedagogisch professionals echt verder brengen in hun professionele ontwikkeling. Maar hoe zorg je ervoor dat je zélf ook scherp blijft?

Waar doe je het voor? Mijn top 3…
Voor mij als coach zijn de volgende doelen een soort top 3 waar andere meer individuele doelen op kunnen ‘aanhaken’.
1. Het basisdoel van coaching; streven naar een hogere pedagogische kwaliteit; medewerkers worden zich bewuster van hun interactievaardigheden en dit vertaalt zich naar een rijkere speel- en leeromgeving voor de kinderen.
2. Meer werkplezier en zelfvertrouwen. Bijvoorbeeld wanneer een medewerker door jouw coaching ontdekt hoe hij of zij een lastige situatie kan ombuigen, groeit het zelfvertrouwen en de motivatie.
3. Het stimuleren van een professionele werkcultuur waarin feedback geven en ontvangen bewuster wordt ingezet. Er ontstaat meer aandacht en begrip voor elkaar en een ‘we doen het samen’ gevoel. Een belangrijke basis voor samenwerken in een team.

Uitdagingen voor de coach
Coachen is niet alleen maar inspirerende gesprekken voeren onder het genot van een kopje thee of een wandeling door het park. Je krijgt als coach ook te maken met weerstand en lastige situaties. Een hele bekende: “We doen het al tien jaar zo, waarom moet het opeens anders?” Verandering roept angst of irritatie op. Het kost tijd en geduld om medewerkers mee te krijgen.
Soms ervaren medewerkers coaching als een verplichting vanuit het management of de wetgeving, in plaats van een kans om te groeien. Ook hoge werkdruk of privézaken kunnen er soms voor zorgen dat medewerkers met hun hoofd bij andere dingen zitten, waardoor er tijdens een coachgesprek minder mentale ruimte is.
En soms verwachten medewerkers dat jij problemen voor hen oplost, of zien ze jou (onterecht) als de ‘verlengde arm’ van de manager die hen komt controleren. Het bewaken van je neutrale, veilige rol als coach blijft een constante uitdaging.

En jij dan?  Wie coacht de coach?
Om anderen te kunnen laten groeien, moet je zelf ook blijven ontwikkelen. Het risico van een solistische coachfunctie binnen een organisatie is dat je op een eilandje belandt. Hoe houd je jouw eigen deskundigheid op peil?
Ik vind het fijn en verrijkend om te kunnen sparren met collega-coaches. Bij Spiekr werken meerdere coaches/pedagogen met veel ervaring. Het is ontzettend waardevol om contact te hebben met vakgenoten, zowel binnen maar ook buiten je eigen organisatie. Door te horen hoe andere coaches een bepaalde casus aanpakken, verbreed je jouw eigen blikveld en doe je nieuwe inspiratie op voor werkvormen.

Dit gun ik ieder pedagogisch coach. Leren van elkaar via intervisie in een groep met andere coaches, praktijksituaties met elkaar bespreken, reflecteren op jouw eigen blinde vlekken en een veilige omgeving om het te hebben over de uitdagingen in je vak.

Conclusie
Het vak van pedagogisch coach is uitdagend, maar geeft enorm veel voldoening. Door te investeren in de pedagogisch professionals, investeer je direct in de toekomst en ontwikkeling van de kinderen. Maar vergeet jezelf niet: zoek de verbinding met collega-coaches en schrijf je bijvoorbeeld in voor de Netwerkbijeenkomst voor pedagogisch coaches van Spiekr op 28 september.  Want een inspirerende coach is zelf ook nooit uitgeleerd!

Ellen Kappen
pedagogisch coach en senior-adviseur kinderopvang bij Spiekr